Micro avontuur

Stap 1 naar mijn droom: 1 nachtje Natuurkampeerterrein Borger

Dromen is goed, dromen zijn nodig om niet tot stilstand te komen, maar je moet een keer de eerste stap zetten naar verwezenlijking van die droom. Een van mijn dromen is het lopen van een meerdaagse tocht met bepakking. Met dat wandelen zit het wel goed, maar die bepakking, dat is de uitdaging. Wil je goed spul hebben, dan kan je de portemonnee trekken. Natuurlijk zou ik het liefst alles in een keer aanschaffen, maar dat gaat nou eenmaal niet. Dus zette ik afgelopen week de eerste stap. Het wordt een lang verhaal, dus ga er maar goed voor zitten.

De tent – ” Hubba Bubba watte”

Een meerdaagse tocht, dat betekent overnachten en dus de aanschaf van een tent. Na heel wat uurtjes online surfen, wikken en wegen, kocht ik dan toch mijn allereerste trekkingstent. Het is niet zo dat ik geen tent heb, ik heb notabene thuis al 3 tenten liggen. Maar die vallen zeker niet in de categorie, lichtgewicht, ‘neem je even lekker mee tijdens een meerdaagse hike’. Door corona werd winkelen een hele uitdaging, dus kocht ik online een tent die ik nog nooit in het echt had gezien. Wie doet in hemelsnaam zoiets?! Maar deze tent is al sinds jaar en dag de klassieker onder de fervente hikers, dus waagde ik het erop. Ik werd de trotse eigenaresse van de MSR Hubba Hubba NX.

Het slaapmatje – “waar zijn al mijn outdoor vrienden?”

Je koopt natuurlijk niet een tent om hem vervolgens in de berging te leggen. Zeker niet een tent die ik nog nooit in het echt gezien had. Dus besloot ik op micro-avontuur te gaan en een nachtje een camping te boeken. Ik hoorde alleen maar goede verhalen over het Natuurkampeerterrein Borger en dus toen mijn tent binnen was boekte ik een plekje. Nu was er alleen nog de uitdaging van een slaapmatje vinden. Zelf was ik in het bezit van een echte klassieker, het blauwe luchtbed. Maar met nachttemperaturen rond het vriespunt leek mij dat geen verstandig idee. Dus vroeg ik mijn collega’s of zij een matje te leen hadden. Een had alleen een blauw luchtbed voor mij te leen (nee dankjewel, die heb ik zelf al) de ander had hem letterlijk een dag eerder aan haar broer uitgeleend. God, wie kon ik nog meer vragen? Ik kwam tot de conclusie dat ik helemaal niet zoveel outdoor minded vrienden had, in ieder geval niet in het offline leven. Online heb ik ondertussen toch al wel zo mijn contacten en dus trok ik de stoute schoenen aan en stuurde Paulien van Outdoorinspiratie een berichtje met de vraag of ik een matje van haar kon lenen. Maar dat ik het ook zeer zeker begreep dat ze het misschien liever niet had, of dat ze hem zelf nodig zou zijn. Ik kreeg een positief antwoord, ik kon het matje een dag van te voren ophalen bij haar thuis, jeej! Tevens een mooie manier om die uit te testen zodat ik hem misschien wel zelf kon aanschaffen. (spoiler: ik ben ondertussen ook de eigenaresse van de Exped Synmat UL M.)

De bepakking – “Het backpackersleven is nog ver weg”

Koningsdag was het dan zover, al mij spullen lagen verzameld bij de deur. Ik moest toch even slikken, het backpackersleven is nog ver weg. Maar dit nachtje was als test voor de tent, niet voor het inpakken van een backpack. Omdat het mijn eerste keer kamperen zou zijn bij nachttemperaturen rond het vriespunt wilde ik op het ergste voorbereid zijn. En dus nam ik mijn Hema picknickkleed met isolerende onderkant mee, een extra dekenslaapzak voor als mijn eigen mummyslaapzak te koud zou zijn, een hoofdkussen, een campingkookstelletje en tja, dan kan de campingstoel ook net zo goed mee toch? Alles bij elkaar was het een grote berg spullen die zeker niet in een rugtas gepast hadden, maar zonder problemen in de Saxo belandde. De inhoudelijke uitdaging van de backpack komt later, nu eerst de tent!

Het Natuurkampeerterrein Borger – “plekje 3”

Rond het middaguur kwam ik aan op het natuurkampeerterrein. Dit klinkt heel simpel, maar toen ik het Buitencentrum Boomkroonpad voorbij reed en Google Maps zei dat ik mijn bestemming bereikt had sloeg bijna de paniek toe. Oké, ik rij nog een stukje verder en anders keer ik om. Gelukkig stonden daar ineens aan de linkerkant van de berm de borden van Staatsbosbeheer en stoof ik een zandweg op. Ojeej, een auto met caravan, dat gaat niet passen. Gelukkig bleef de meneer staan en kon ik hem stapvoets passeren. “Deze camping ligt echt midden in het bos!” hoor ik mijzelf denken en net voordat ik mij begin af te vragen of ik ergens een afslag gemist heb doemt er een groot blauw bord met een P op. Ik ben er! Ik neem alleen de tent onder de arm en loop het terrein op. Eerst even kijken waar plekje 3 is, ver hoef ik niet te lopen en als ik goedkeurend het plekje aanschouw loop ik naar het aanmeldbord. Wat een handig systeem! Als de sticker uitgeprint is loop ik terug naar de plek en dan begint dat ‘gedoe’ met de zon. Waar komt die op en waar gaat die onder en wat is dan handig om de tent neer te zetten? Voordat ik ook maar mijn kompas app (het echte kompas had ik thuis laten liggen, die paklijst behoord ook tot de volgende stap zullen we maar zeggen) erbij kan halen komt er een man langs die als eerste zegt “o, dat is wel fris hoor, iedereen gaat naar de andere kant van het veld.’ terwijl hij naar de zon wijst die al achter de dennenbomen verdwijnt. “Maar ik heb net mijn plekje bevestigd en dan kan ik hem niet meer wijzigen” zeg ik enigszins beteuterd. De man haalt zijn schouders op en loopt weg. Nou, lekker dan. Terwijl de kompas app een poging doet tot updaten (altijd he, als je hem nodig bent moet die updaten en heb je amper bereik) probeer ik zelf in te schatten wat een handige plek is. Een stukje van het grasveld is al kaal, dat lijkt de plek te zijn waar meer mensen hun tent opzetten. De kompas app laat zien dat het inderdaad misschien de beste plek is. Nu dat vraagstuk opgelost is, komt de volgende vraag: hoe zet ik deze tent op?

De tent opzetten – “easy peasy”

Online heb ik wat filmpjes gekeken van de set up en in de hoes staat ook een simpele instructie. Ik besluit een timelapse te maken voor mijn volgers en mij daardoor vooral niet gehaast te voelen om de tent zo snel mogelijk op te zetten. De haast is nergens voor nodig want in een poep en een scheet staat mijn tentje overeind. De tip die ik op Instagram kreeg om de tent zo snel mogelijk vast te zetten met haringen was een waardevolle. Want een klein briesje zorgt er al voor dat dit lichtgewicht tentje aan de wandel gaat. Ik ben onder de indruk van mijzelf, dit is de meest simpele tent die ik ooit heb opgezet! Tijd om de auto uit te laden. Ik moet twee keer heen en weer lopen en weet niet hoe snel ik alles in de tent moet stoppen. “Wat zullen mensen wel niet denken, een meid met zo’n klein tentje en zoveel spullen?!” Dat denken ze natuurlijk helemaal niet maar ergens voelt het een beetje als valsspelen. De tent staat, het slaapmatje is opgeblazen, tijd om de wandelrugzak te pakken en aan de wandel te gaan!

Wandelroutes – “wandelwalhalla”

Ik liep tijdens mijn tweedaags verblijf maar liefst 3 wandelroutes. Omdat het Natuurkampeerterrein midden in het bos ligt, wandel je zo de camping af, de paaltjesroutes tegemoet. Ik liep s’middags een 9 kilometer lange paaltjesroute genaamd ‘Erfgoed route’, maakte een ochtendrondje van 3.5 kilometer rondom het ‘Lunsveen’ en pikte op de terugweg naar huis de 5 kilometer paaltjesroute ‘Ontdek het Bos’ vanaf het Buitencentrum Boomkroonpad mee. Er zijn nog 3 paaltjesroute tot je beschikking, waarvan de paarse ‘Heide en Vennen’ te voet te bereiken is vanaf het kampeerterrein en de andere twee starten bij het Buitencentrum Boomkroonpad. Wat overigens ook goed te voet te bereiken is.

De nacht – “kon minder, kon beter”

Maar hoe was de nacht in de tent, vraag je je misschien af. Ik had alle voorzorgsmaatregelen genomen die ik op dat moment tot mijn beschikking had. Na het avondeten maakte ik nog een kort wandelrondje om echt goed moe de slaapzak in te gaan. Ik ging maar liefst 2 keer naar de wc, om te voorkomen dat ik er s’nachts uit zou moeten en ging met wollen sokken, een joggingbroek, thermoshirt en fleecetrui de slaapzak in. “Best aangenaam” dacht ik op dat moment, maar de echte kou komt natuurlijk pas veel later in de nacht. Het matje lag ook verbazingwekkend goed, alleen had ik mijn verkeerde hoofdkussen meegenomen, deze lag voor geen meter. Al vrij snel viel ik in slaap maar werd ik voor mijn gevoel niet heel veel later weer wakker. Mijn heup deed pijn, oké, andere kant dan maar. Ik viel weer in slaap maar praktisch een uur later hetzelfde verhaal. Hmm, misschien moet ik toch mijn wintermuts alvast maar op doen, ik verlies toch wel wat warmte via mijn hoofd. Dus deed ik mijn muts op en kroop nog dieper de slaapzak in. Voor mijn gevoel werd ik elk uur wakker en moest ik omdraaien, maar omdat ik mijn warme handen niet uit de slaapzak wilde halen om de tijd te checken kan het ook veel minder zijn geweest. Op een gegeven moment werd ik wel echt wakker door ijskoude voeten, shit. Had ik toch nog ergens een kruik moeten opduiken. En mijn blaas gaf ook aan wel vol te zitten, hoe dan?! No way dat ik de slaapzak uit ga en dus sukkel ik weer in slaap en wordt af en toe wakker om mezelf om te draaien.

De ochtend – “halleluja voor het toiletgebouw”

Als ik wakker word en zie dat het licht is steek ik toch een hand buiten de slaapzak (koud!) en zie dat het half zeven is. Zo vroeg nog? Wat ga ik in hemelsnaam doen! Het is nog doodstil op het kampeerterrein, volgens mij ben ik de enige die wakker is. Eerst probeer ik nog in slaap te komen maar dat gaat niet meer lukken. Dus besluit ik dat ik een plan van aanpak moet hebben. Eenmaal de slaapzak uit moet ik zo snel mogelijk dingen doen om warm te blijven, terug de zak in is geen optie. Theewater koken, bak yoghurt in de rugzak en ontbijten bij het Lunsveen besluit ik. Ik pak mijn broek, doe mijn schoenen aan en wandel naar het toiletgebouw, mijn voeten doen gewoon bijna pijn van de kou. Maar dan. Hallelujah. Vloerverwarming! In het toiletgebouw. Ik ga op het bankje in het wastafelhokje zitten en zet mijn voeten stevig op de vloer. Heerlijk! Ik tap heet water uit de kraan zodat het water straks sneller kookt, wissel mijn joggingbroek in voor mijn spijkerbroek en loop terug naar de tent. Langzaam worden er meer mensen wakker, iemand laat zijn hond uit en de buurman vraagt zachtjes hoe ik de nacht heb ervaren. Als mijn water gekookt is pak ik de tas in en vertrek naar het Lunsveen. Wat een heerlijke manier om je dag te starten!

Het einde – “missie geslaagd”

Eenmaal terug op het kampeerterrein is het tijd om de tent in te pakken. Eens zien of dat net zo soepel gaat als dat die in elkaar gezet werd. Weer maak ik een timelapse voor het thuisfront en mijn online volgers en ook het afbreken blijkt een fluitje van een cent. Waar je met tenten eigenlijk altijd het probleem had dat die niet meer terug in de zak past, had ik gewoon ruimte over. Heerlijk! Missie geslaagd, de Hubba Hubba is goedgekeurd. Het slaapmatje ook, dus nadat ik hem terug gebracht heb naar Paulien (nogmaals dank voor het lenen!) ga ik online om hem te bestellen. Alweer een stapje vooruit naar mijn droom!

4 gedachten over “Stap 1 naar mijn droom: 1 nachtje Natuurkampeerterrein Borger”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s